Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘me happy’ Category

uitstap

garnalen met een oostvleteren blond.

De oogst van een dagje Koksijde met zijsprong naar Westvleteren. Le Mariage parfait, gelijk ze zeggen.

Advertenties

Read Full Post »

bokes

Bokes smeren met als achtergrondgeluid een Bosuil die nogal koleirig heel de tuin bijeen zit te schruwelen, het compenseert het vroege opstaan een klein beetje. Maar ik ben dan ook een klein kind als het op roepende bosuilen aankomt, ik. Zo’n schóón geluid dat dat is. (voor wie het niet kent)

Read Full Post »

harvest

appeloogst

Soms kan één woord een heel welbepaalde sfeer oproepen. ‘Harvest’ is er zo een. Wát een fijn woord! Er gaat een soort melancholische warmte van uit. Letterlijk vertaald betekent het ‘oogst’, maar er zit ook een flinke scheut ‘herfst’ in. Afvallende bladeren, okkernoten, binnengehaalde oogst, de dichterbij sluipende winter. Met als soundtrack de muziek van Neil Young , die met titels als ‘Harvest’ en ‘Harvest Moon’ er nog wat extra weemoed op gooit. A zo iets. Naar mijn gevoel past het beeld van de opgestapelde appeltjes hier wonderwel bij. Het is een fractie van de fruitoogst dit jaar. Jacques Lebel (in de kistjes onderaan) en James Grieve (op de voorgrond). De Reine des Reinettes appels hangen zelfs nog in de boom. Waar ik díe nog allemaal moet stockeren…? In elk geval: ze moeten er dringend af, want anders vallen ze gewoon op de grond. Niet dat dat een drama is, de schapen weten er wel weg mee. Herfst: ’t is één van mijn vier favoriete seizoenen.

Read Full Post »

motivatie

Het is altijd leuk om reacties te krijgen op mijn berichten alhier, zeker als de foto’s gewaardeerd worden.

Maar als ik dan ook nog een mail krijg zoals onderstaande

Ah ja, nog vergeten te vragen

geen goesting om bij Rana te komen?

beta.ranaphoto.net

Centje bijverdienen, lenske kopen, dat soort dingen ? 😉

van iemand wiens werk ik ronduit bewonder en die ik ook als mens weet te apprecieren, awel dan loop ik even op wolkjes. Want wat lees ik dan tussen de lijnen ? Dat de man die dankzij zijn online natuurfotografiecursus en -forum mij stukken beter heeft leren fotograferen, de man die in natuurfotografenland zowat een halve Godheid en Goeroe is, dat diezelfde man mijn foto’s wel te pruimen vindt. ‘Woehoew!’ zeg ik dan, binnensmonds weliswaar. 🙂

Read Full Post »

in de rapte

Wie de indruk had dat het hier op deze blog wat rustig was de laatste week heeft gelijk: met het eind van mijn vakantie in zicht moest ik nog een eindspurtje maken wat ‘huishoudelijke taken’ betreft. Ondertussen is een paar duizend kilo stabilisé op zijn plaats geraakt, zijn de afvoergootjes er in geplaatst en moet ik enkel nog een tiental vierkante meter betonklinkertjes leggen. Daarnaast is er een overvloedige hoeveelheid appels (James Grieve) in bakjes geraakt om de komende maanden geconsumeerd te worden.

Vandaag was opruim- en rustdag, met een korte wandeling met mijn fotomarieke in de tuin. én gelegenheid om mijn nieuw speelgoed een eerste keer te testen, want de vakantie was bijna op en ik had nog vakantiegeld over (alle excusen zijn goed). De eerste resultaten zijn veelbelovend, maar het zal nog veel oefenen vergen vooraleer ik er tot goeie foto’s mee kom. Maar allez, omdat u niet zolang op uw honger te laten zitten, een close-up van een groene vleesvlieg (wellicht de diersoort die ik het meest verfoei).

groene vleesvlieg

Voor de aficianado’s: 180mm + 2x TC + tussenringen. Belichting handmatig op f9 – 1/250 sec, hoofdflits op -1, slaafflitsen allebei + 2.3. Het licht is nog veel te hard en duidelijk geflitst. Om dat in de vingers te krijgen is er nog veel werk aan de winkel.

Daarna op ambachtelijke wijze, zonder flits nog een hooiwagentje tegen het lijf gelopen op de notelaar. Wijs beestje, niet? ’t lijkt ook al zo’n buitenaards monstertje, den duts.

hooiwagen

Read Full Post »

pastorale

Een zinderende zondag op de vlaamse boerenbuiten, het kan voorwaar plezant zijn. Vooral als ik van boerke kan spelen. Dan voel ik mij gelijk d’echte. De schaapjes van weide versteken, het pluimvee voederen en van vers water voorzien, … Daarna met snoeischaar en sikkel de melkdistel, berenklauw, brandnetel en zuring te lijf gaan op plaatsen waar ze niet gewenst zijn. Zeer geestig allemaal (het vooruitzicht van nog twee weken vakantie-thuis helpt ook, moet ik bekennen).

zonnebloem

Om het plaatje compleet te maken was buurman-boer uren in de weer om de gedroogde strostoppels die op het veld verspreid lagen op dikke rijen te harken met zijn traktor. Hij werd gevolgd door één van de plaatselijke loonwerkers die met een vooroorlogs lijkende machine (die gezellig van sjtoemp-doef-sjtoemp deed) de rijen tot propere botten stro perste. Strobotten van het kleine, hanteerbare soort notabene. Niet van die mastodonten die je enkel met behulp van een traktor getild krijgt. Ik had me bijkanst midden een vlaamse film gewaand. Ware het niet dat ik mijn kans rook om proper, levend vers stro zowat aan mijn deur geleverd te krijgen. Buur-boer was onmiddellijk akkoord om mij tien botten stro te verkopen, ik had ze maar van het veld te plukken. needless to say dat ik nu helemaal in mijn hobbyboerelement was, met strostoppels van in mijn haar tot in mijn sokken. En lekker ruiken dat dat doet, ge hebt er geen gedacht van.

stro sto klaar om binnen te steken Op de foto links de geperste botten, uiterst rechts op de foto ligt het stro nog op rijen. Op de rechterfoto mijn tien verzamelde botten stro, klaar om naar onze strozolder te verhuizen. Nu nog ergens een half dozijn botten hooi op soortgelijke wijze op de kop zien te tikken, een goeie ton voederbieten, en we zijn alweer klaar voor de winter.

Wat ook een aanzienlijk voordeel is van het hobby-boerschap is dat ik om halfzeven al op mijn terras zat, terwijl mijn buurman tot ruim na 22 uur nog op zijn tractor zat te tuffen. Landbouwers, ne mens moet ze bewonderen.

terras
halverwege (op één been kunde niet staan)

Read Full Post »

sprinkhaantje

Spitskopje Mwoehaa! Een zuidelijk spitskopje! Een langsprietsprinkhaan van open terreinen met ruigten, van ongemaaide gras- en hooilanden, zo lees ik. Dit jaar voor het eerst (en ineens met vrij grote aantallen) in onze tuin te vinden. Niet dat het een zeldzame soort is (tot twintig jaar geleden wel, toen zaten ze enkel in de Westhoekduinen in De Panne), maar het geeft wel aan dat het ‘beheer’ van onze tuin vruchten begint af te werpen. Het beestje op de foto is nog niet volwassen maar moet nog 1x vervellen. Het is wel al als Zuidelijk spitskopje herkenbaar wegens de nagenoeg rechte legboor (met dank aan Gert Arijs), iets wat bij het gewone spitskopje niet het geval is.
Dat brengt het aantal gedocumenteerde sprinkhaansoorten momenteel op vier. Grote groene sabelsprinkhaan zit er ook, maar daar heb ik nog geen foto van. Ik ga er binnenkort eens jacht op maken zie.

Read Full Post »

Older Posts »