Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘eigenwijs’ Category

zijstap revisited

bwardsiiiiiiiiiiii! eeuwige roem! erkenning! straks fanclubs! iiiiiiiiii!

Ik verklaar mijn kortstondige opstoot nader:
Een goede ziel (neen, niet ikzelf) heeft me op een lijst gezet. Meerbepaald de bwards-lijst, een soortement populariteitsverkiezing in bloggertjesland. Niet dat die lijst en verkiezing er ook maar enigzins toe doet. Niet dat ik verwacht daar ook maar oegenaamd verder dan de -tigtegste plaats te geraken, maar toch bijzonder leuk dat iemand mijn doeninge alhier bezoekwaardig genoeg vindt om aldaar te vermelden. Misschien komt er op die manier wel een verdwaalde extra lezer langs, en die zijn altijd welkom (o ijdelheid).
Ik vertik het natuurlijk om aldaar op mijn eigen te gaan stemmen, maar laat dat ú vooral niet tegenhouden. Hierzie: een link ernaartoe! Laat ik mij toch nog meeslepen sè, toeme toch.

Advertenties

Read Full Post »

zijstap

Lap! Net nu ik zat te piekeren of ik dit blog niet een beetje moet herbronnen richting ‘tuin en natuur’ krijg ik zowaar mijn allereerste stokje van Annetanne. Het herbronnen zal dus voor een andere keer zijn.
Voor de niet-bloggende medemensen onder u: een ‘stokje’ is een pseudo-kettingmail waarin je een aantal vraagjes beantwoord, om vervolgens het geheel door te sturen naar de volgende slachtoffers. Vrijblijvend, vrij nutteloos, goedaardig en bovenal geestig. Meer moet dat niet zijn voor mij.

Wat wilde je later worden, toen je je nog in je kinderjaren bevond?
Behalve de obligate pilotendroom rond mijn tiende leek dierenarts mij altijd wel wat. Dieren hebben mij altijd enorm gefascineerd. Veearts was dé manier om er meer over te weten te komen. Later (rond mijn vijftiende?) drong het tot mij door dat er ook zoiets als ‘bioloog’ bestaat, wat nog interesanter bleek want geen gedoe met dierenbaasjes, naalden en boekhoudingen.

Wat ben je uiteindelijk geworden?
bioloog 🙂 Momenteel heb ik een job in de natuur- en landschapsector, een semi biologenjobke met andere woorden.

Hoe wilde je er later uitzien, toen je je nog in je kinderjaren bevond?
Ik was hoegenaamd niet met mijn uiterlijk bezig. Ik had wel een bril, wat ik toen behoorlijk vervelend vond en wel vanaf wou. Met kleren was ik vooral níet bezig: broek, T-shirt en merkloze trui. Awoe de Lacoste en Millet klasgenootjes! Ik was van plan om die ingesteldheid omtrent uiterlijk en kleren levenslang aan te houden.

Hoe zie je er nu uit?
Behalve die zeven kilo die er nog af mogen ben ik wel tevreden met mijn uiterlijk. Geen fotomodel, maar ook geen lelijkaard. Niemand loopt gillend weg als ik binnen kom, niemand draait zijn hoofd om om me na te fluiten. Ik ga op in de massa. Suits me fine.
Minder eten en drinken zou bevordelijk zijn voor de proportionele verdeling van mijn lichaamsmassa, maar ik ben (voel me ook) dikkerdje noch papzak.
De bril ben ik zelfs kwijt sinds mijn 19e: mijn ogen zijn beter geworden (ook geen contactlenzen nodig, ha!). Ik draag ook nu nog zo goed als altijd een T-shirt en merkloze kleren.

Hoe zag de vrouw van je dromen eruit?
Vooral een mooi en vriendelijk gezicht, verzorgd maar geen ‘madam’. Het innerlijk was van veel meer tel. Ik wou geen lief voor de buitenwereld, ik wou een beste vriend voor mezelf.

En wat is het uiteindelijk geworden?
Ik heb bijzonder veel geluk gehad en ben ondertussen achtien jaar samen met de vrouw van mijn leven. Ze is mooi, en het is mijn beste vriend.

Hoeveel kinderen wilde je later en op welke leeftijd?
Twee leek me een ‘normaal’ aantal, niet te snel want ik wou eerst nog een stukje van de wereld zien.

Wat is het uiteindelijk geworden, of wat zal het wellicht worden?
Kobe (6), Emma (4) en Lander (3), mijn drie grootste schatten. Ik was 31 toen ik voor het eerst papa werd, dus het stukje wereld heb ik ook gezien. Er zijn geen plannen voor verdere gezinsuitbreiding. Ik hoop in de nabije toekomst met ons vijven de verkenning van de wereld verder te zetten.

Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet?
Ik was gigantisch wild van kabeljauw met garnalen in een witte kaassaus, met puree-met-een korstje. (ik moet mijn ma eens om dit recept vragen. Bij deze: ma, was is het recept hiervoor? Als je zin hebt mag je het in de reacties zetten, waarvoor vriendelijkendank.)
Ook heel lekker: tong met frietjes, raclette, kaasflapjes,…
Aan de andere kant van het spectrum: met stip ‘groenten’, zonder uitzondering. Enkel appelmoes, erwten en wortelen werden met mondjesmaat én onder protest tot mijn spijsverteringsstelsel toegelaten, vaak tot wanhoop van mijn terecht bezorgde mama. Derhalve was ook spaghetti niet mijn ding, want daar horen groenten bij.

Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten?

Ik weet ondertussen dat groenten ook heel lekker kunnen zijn, mits in aangepaste hoeveelheden (lees: kleine porties) en lekker klaargemaakt. Maar van kolen (uitz. Broccoli), witloof, schorseneren, andijvie en andere prutgroenten gruwel ik nog steeds. Alhoewel: camoufleer de spinazie met lasagne en ik zal er bérgen van eten, mix de bloemkool met andere groenten in de wok en ik zal het zonder mopperen opknabbelen.
Pasta in al zijn vormen en gedaanten mag men mij ondertussen ook met plezier laten geworden, met uitzondering van iets dat overheerst wordt door paddestoelen. Al bij al ben ik al veel verbeterd in mijn eten 😉

Rest nog doorsturen: naar Yo, naar Houbi en, in de hoop dat hij ook een zijstapje waagt op zijn fotoblog: naar Artur.

Read Full Post »

nieuwjaar

gelukkig nieuwjaar
Aan al wie wel eens langs dit blog fladdert: bedankt voor het langskomen en de reacties.
En een bijzonder goed nieuwjaar gewenst.

Read Full Post »

ecologisch kippen houdenZo goed als simultaan met onszelf heeft destijds ook een eerste toom pluimvee zijn intrek genomen in de eigenwijze tuin. Niet gehinderd door enige gestructureerde aanpak van onze kant is alles toch snel in de plooi gevallen en sindsdien leiden onze kippen een lichtjes paradijselijk leven met een extreem grote vrije uitloop en een groot, droog en comfortabel hok. Dagelijks voldoende voedsel, op z’n tijd proper water, ongediertevrije legbakken: rudimentair maar toch behoorlijk gesoigneerd. Een leven zoals de gemiddelde kip het zich maar kan wensen, quoi.
Het was dan ook eerder vanuit een algemene interesse dat ik mij onlangs het boekje ‘het ecologisch houden van kippen’, uitgegeven door VELT aanschafte. Maar zie: zelfs als ‘ancien’ valt er nog één en ander uit dit boek op te steken. Het durft wel eens anders zijn met gelijkaardige handboeken die zich al te vaak bij algemeenheden houden. Nog iets wat ik weet te appreciëren: er wordt ook niet rond de halfzachte pot gedraaid: kippen slachten hoort er voor de schrijvers van dit boek ook gewoon bij. Een realistische kijk op het buitenleven die bij VELT soms wel eens zoek lijkt.

Ik zit ondertussen nog maar halfweg in dit boek, en heb toch al enkele kleine verbeteringen in ons kippenhok aangebracht: meer slaapstokken, de ingang tot het hok een paar decimeter hoger geplaatst; kleine ingrepen die toch voor wat meer kippengeluk zorgen. En wie ben ik om dat die beestjes te ontzeggen. Ook de legbakken ga ik nog eens onder handen nemen, zodat ze wat meer afgeschermd zijn. Het hoofdstuk over voeding heb ik nog te goed, ik verwacht ook daar wel een paar praktische weetjes uit te kunnen halen. Niet enkel een boek voor de beginnende kippenhouder dus, ook geschikt voor wie al langer kippen houdt en het goed meent met zijn dieren. Meer info over dit boek vind je hier.

Read Full Post »

van fruit en bomen

Het is natuurlijk niet omdat er hier deze week niks nieuws verschenen is, dat er op zeven dagen ook niets gebeurd is in de tuin. Integendeel. Maar wreed fotogeniek was het allemaal niet, vandaar de relatieve windstilte alhier.

In elk geval: met nog tweehonderdveertig Reines des Reinettes zijn de allerlaatste appels – eindelijk – geplukt geraakt. En voordat je aan mijn geestelijke gezondheid zou gaan twijfelen: ik heb die niet écht zitten tellen, maar omdat ze nu eenmaal best bewaren als ze los van elkaar liggen was het gewoon een kwestie van rijtjes tellen om te weten hoeveel het er in totaal zijn. De garage ligt nu stampvol appels en peren. Normaal gezien zijn de meeste daarvan zonder probleem tot halfweg de winter houdbaar. En als ze al te voos dreigen te worden kunnen ze nog naar de voederplank.

reine des reinettes

Daarnaast heb ik ook noodgedwongen een oude perelaar omgelegd. Hij was al een paar jaar dood (waarschijnlijk aan een schimmel bezweken) en stond er ecologisch verantwoord te doen voor de insecten, de korstmosjes en de spechten. Voor mijn part mocht hij er nog járen staan, maar als er stukken hout van ruim tien kilogram beginnen uit te donderen wordt het te gevaarlijk. Omzagen dus, om plaats te maken voor een vervanger die deze winter geplant wordt (moet nog kiezen welk ras). Gelukkig staat er in de buurt nog heel wat ‘oud hout’ om de ecologische fakkel over te nemen.

exit perenboom

Read Full Post »

perenmoes

nota aan mijn eigen:

Het verdient aanbeveling om niet te bosmaaieren als de weide bezaaid ligt met afgevallen stoofperen. En als u mijn nu wilt excuseren, ik ga even douchen.

Read Full Post »

vuur

bosbrand in woubrechtegem?

Op wolkenloze avonden is een zonsondergang in het belendend sparrenbos altijd een spektakel. Iets waarvoor we vanuit ons huis op de eerste rij zitten. Het bos lijkt wel in lichterlaaie te staan. Moeilijk te fotograferen, zo’n donkere bos gecombineerd met felle lichtstralen . De foto is dan ook maar een slap afkooksel van de werkelijke gloed, hopelijk ooit een betere versie. (ja ik ben een krefte*, en ja ik wordt soms moe van mijn eigen).

*: als inwijkeling spreek ik ook al een aardig woordje zuid-uustvloms meneer en madam! Kreften is wat we in mijn land van oorsprong ook wel neuten plachten te noemen. En in’t skoon vlaams wordt dat zagen.

Read Full Post »

Older Posts »