Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2007

ecologisch kippen houdenZo goed als simultaan met onszelf heeft destijds ook een eerste toom pluimvee zijn intrek genomen in de eigenwijze tuin. Niet gehinderd door enige gestructureerde aanpak van onze kant is alles toch snel in de plooi gevallen en sindsdien leiden onze kippen een lichtjes paradijselijk leven met een extreem grote vrije uitloop en een groot, droog en comfortabel hok. Dagelijks voldoende voedsel, op z’n tijd proper water, ongediertevrije legbakken: rudimentair maar toch behoorlijk gesoigneerd. Een leven zoals de gemiddelde kip het zich maar kan wensen, quoi.
Het was dan ook eerder vanuit een algemene interesse dat ik mij onlangs het boekje ‘het ecologisch houden van kippen’, uitgegeven door VELT aanschafte. Maar zie: zelfs als ‘ancien’ valt er nog één en ander uit dit boek op te steken. Het durft wel eens anders zijn met gelijkaardige handboeken die zich al te vaak bij algemeenheden houden. Nog iets wat ik weet te appreciëren: er wordt ook niet rond de halfzachte pot gedraaid: kippen slachten hoort er voor de schrijvers van dit boek ook gewoon bij. Een realistische kijk op het buitenleven die bij VELT soms wel eens zoek lijkt.

Ik zit ondertussen nog maar halfweg in dit boek, en heb toch al enkele kleine verbeteringen in ons kippenhok aangebracht: meer slaapstokken, de ingang tot het hok een paar decimeter hoger geplaatst; kleine ingrepen die toch voor wat meer kippengeluk zorgen. En wie ben ik om dat die beestjes te ontzeggen. Ook de legbakken ga ik nog eens onder handen nemen, zodat ze wat meer afgeschermd zijn. Het hoofdstuk over voeding heb ik nog te goed, ik verwacht ook daar wel een paar praktische weetjes uit te kunnen halen. Niet enkel een boek voor de beginnende kippenhouder dus, ook geschikt voor wie al langer kippen houdt en het goed meent met zijn dieren. Meer info over dit boek vind je hier.

Read Full Post »

voor niks goed

Het enige verschil tussen zomeruur en winteruur is dat ik in het zomeruur-regime vertrek in het donker, terwijl ik in het winteruursysteem vertrek én thuiskom in het donker. Awoert winteruur! Awoe!

Read Full Post »

een plaatje (?)

wasplaatIk geef toe dat ik enigzins geagiteerd ben, geheel en al ondanks mijzelf. Het neigt naar de kriebels die ik als zestienjarige had toen ik mijn eerste middelste bonte specht zag. Of de agitatie bij de eerste vroedmeesterpad op mijn bemodderde hand. Ik weet het, normale tieners kregen kriebels van hun eerste liefdesperikelen, maar ik had andere prioriteiten op die leeftijd. Niet dat het voor de rest allemaal niet in orde is gekomen, want uiteindelijk werd ik na zes jaar geheelonthouding aan het Sint-Jozef instituut losgelaten in het Walhalla van het Gentse kotleven alwaar een inhaalbeweging als vanzelve ging. Maar goed, ter zake.
Want, hooggeëerd publiek, ik vermoed een zeldzaamheid in mijnenhof ontdekt te hebben. Een echte. Iets van schrale permanente graslanden. Iets wat mensen-die-het-kunnen-weten de orchidee der paddestoelen noemen. Een Wasplaat. Maar, o miserie, ’t is een paddestoel. En van paddestoelen heb ik, zoals reeds tot vervelens toe vermeld, weinig of geen kaas gegeten. Dus voor hetzelfde geld sla ik hier de bal volkomen mis en is de oorzaak van mijn jubelstemming een zwam die ook in eender welk doodgespoten ontmost stuk millimetergazon in groten getale opduikt. Daarom, mocht er een onderlegd persoon uitsluitsel kunnen geven (ik zwaai even naar Annetanne): please do so.

Read Full Post »

grijs

paddestoeltje

Grijze paddestoeltjes op een grijze dag. Her en der duiken ze op in het gazon. En ook hier: geen idee welke soort.

Read Full Post »

zwammie njammie?

zwam

Aan de voet van het sparrenbosje, vlakbij de takkenwal, zijn dit jaar naast de Roodbruine schijnridderzwammen ook een hele hoop witte trechterzwammen opgedoken. Nu bestaan er wel eetbare paddestoelen die er ongeveer net zo uitzien, de ‘Grote molenaar’ bijvoorbeeld. Maar er zijn kapers op de kust: een aantal van die witte trechterzwammetjes zoals de Giftige weidetrechterzwam en de Kleine en de Grote bostrechterzwam doen allerlei fijne dingen met een mens. Al een paar minuten na het opeten van zo’n paddestoel heb je prijs en gaan de kranen open: tranende ogen, lopende neus, zweten als een rund, een niet te stuiten speekselstroom, kans op braken en diaree,… maar ook -iets gevaarlijker- ademhalingsmoeilijkheden door overvloedig vocht in de longen, verlaagde bloeddruk en zelfs een vertraging van het hartritme. Een te grote dosis paddestoelen (zo vanaf 300 gram) kan dodelijk zijn.
En dat is allemaal de schuld van één simpel chemisch stofje, muscarine, dat sterk op acetylcholine lijkt. Acetylcholine is een belangrijke signaalmolecule in ons zenuwstelsel, vandaar dat de muscarine danig roet in het eten kan gooien. Ik blijf er dus wijselijk af, van de paddestoeletjes. Maar ik wil wel graag weten welke soort het precies is, dus als iemand een idee heeft…

Read Full Post »

of mice and men

Kippen- en schapenvoer wordt ten onzent bewaard in van die grote blauwe tonnen (zo het chemisch-afval type), zodat het proper en droog blijft én zodat knaag- en ander gedierte er niet bij kan. Maar dat vereist wel dat je er het deksel op zet natuurlijk, iets wat ik af en toe wel eens over het hoofd durf te zien. Zoals gisterenavond. Met als gevolg dat ik deze morgen begroet werd door een roerloos muizeke dat deed alsof het mij niet zag, tot ik met de grote schep naderde om mijn pluimvee van ontbijt te voorzien; toen panikeerde het wel eventjes, ’t dutske. Nu heb ik persoonlijk niks tegen huismuizen, zolang ze hun naam maar niet al te letterlijk nemen en vooral buitenshuis blijven. Een paar muizen in de kotjes en stalletjes om de katten te entertainen zijn op zich geen probleem. Vooraleer naar mijn werk te vertrekken heb ik dan maar een ruwhouten balkje in de ton gezet, langswaar het beestje zich op zijn gemak naar boven kan werken, na zich eerst barstensvol gevreten te hebben aan het kippenvoer.

huismuis-heaven

Bovenstaande foto dateert van maart vorig jaar, toen een collega-muis zich in nét dezelfde situatie bevond. Die beestjes moeten niet weten waar eerst geknabbeld (ze moesten mij zo in een zwembad chocotoffs droppen…).

Read Full Post »

castanea

De herfst is nog maar goed en wel op gang aan het komen, en mijn aanplantdrang is alweer niet te stuiten. Het is een jaarlijks terugkerend fenomeen. ’t Zal iets met het vallen van de bladeren te maken hebben, of met een vreemdsoortige hormoonopstoot of zowiet. En we zijn geen mietjes in die dingen: als we in de eigenwijze tuin over aanplanten spreken dan gaat het niet over een paar viooltjes. A Neen: hoogstamfruitbomen, haagkanten, knotwilgen en hakhoutbosjes zijn ons ding.
Ik maak mij daar geen zorgen over, en u hoeft dat ook niet te doen: er is plaats genoeg en de natuur vaart er wel bij.

Dit keer heb ik mijn oog laten vallen op Tamme kastanje. Niet omwille van de vruchten, die zijn in zo goed als elk bos in de streek in overvloed te vinden en meer dan 50 heb je er niet van nodig om kastanje-ijs te maken. Wel omwille van het hout. Want kastanjehout is zeer duurzaam gerief om weidepalen, afsluithekjes en dergelijke mee te maken. Je kan het met dat doel perfect als hakhout beheren, met een zeer estetisch verantwoord resultaat. En als we dan toch de ambachtelijke toer op gaan, waarom dan niet helemaal zelfbedruipend zijn? Geen aangekocht plantgoed dus deze keer, maar wel twintig verse kastanjes, tijdens een week-van-het-bos-gidsbeurt op gevaar van eigen leven uit de hongerige monden van de kinders gered. Benieuwd of het lukt om die tot boompjes op te kweken. Ik weet in elk geval al een mooi plekje om ze aan te planten. ’t zal schoon zijn als’t lukt.
Kastanjebomen zijn dan wel niet echt inheems (ingevoerd door de Romeinen), ze zijn ondertussen zodanig ingeburgerd dat ze bezwaarlijk nog als een exoot gezien kunnen worden. En een boom met een gemiddelde levensduur van 500 à 1500 jaar spreekt danig tot de verbeelding, newaar. Kan ik de komende generaties met bomen opzadelen die lelijk in de weg staan, en al.

Read Full Post »

Older Posts »