Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2007

askimet

awoe askimet!

Blijkt dat 12 reacties geblokeerd stonden als zijnde ‘spam’ terwijl het helemaal gene spam was. Acht zijn bovendien definitief ‘lost in cyberspace’. Dus, Hildegarde, een paar van je reacties zijn er alsnog geraakt…

iemand een idee hoe ik die askimet afzet/buitenzwier?

Advertenties

Read Full Post »

heden geen beeld

frustratie – o – frustratie.

En wel hierom: mijn avondlijke tuinwandeling, in goed gezelschap van my precious* bracht mij gisteren tussen het hoge gras, alwaar doorgaans wel één of ander fotogeniek wezentje rondsluipt dan wel -springt of -fladdert. De avondzon speelde door het gras en de schermbloemigen (bereklauw, wilde peen en ene die ik nog eens moet determineren), afgezien van de iets te felle wind ideale foto-omstandigheden. En ineens zie ik op een bereklauw-scherm een mooi model vlieg zitten. Geen zo’n zwart mormel waar ik vies van ben, maar ééntje op lange fijne poten, met donkere oogjes, een spits snuitje, warmgeel lijf. Een model, qua. Het beestje zat ook bijzonder schoon gepositioneerd, met de witte bloemetjes van de Bereklauw onder en achter zichzelve, in tegenstrijklicht, op ideale hoogte en – niet geheel onbelangrijk- muisstil. Ik sluip dicht genoeg, pootjes van het statief nagenoeg helemaal plat en maak ene schone beelduitsnede, belichting wat bijregelen (tegenlicht vereist een matige overbelichting anders is het onderwerp te donker), beperkt diafragmeren om een mooie DOF te krijgen (oogjes en bekje haarscherp en de rest wazig), met de hand scherpstellen (altijd bij macro) en klaar om af te drukken. Prachtig beeld. Perfect. Het beestje kijkt recht in de lens, het licht en de compositie zijn skitterend. Hier ga ik content mee zijn. euhm… misschien toch nog een stopke kleiner diafragmeren? euhm… ja… nog een laatste draai aan de diafragmaknop en… het beest vliegt weg. *bleit*

’t enige wat er nog in zat was een middelmatig beeld van een chtoeme zweefvlieg. pfeh. (dus toch wel een beetje beeld, al bij al).

zweefvlieg

* ook wel bekend als mijn fotomarieken D200.

Read Full Post »

’t is een hobby

Soms lees ik op ’t interweb als zouden er mensen zijn die hun fotomateriaal van de hand doen “omdat ze stoppen met deze hobby“. En dan blijken ze over een materiaaldepot te beschikken dat het gemiddeld jaarinkomen van een voltallig vietnamees dorp in ruime mate overstijgt.

Ik versta dat niet.

En dan nog wel op twee punten.

punt 1: ik zou niet kunnen stoppen met fotograferen. Ik zou mijn eigen opfretten moest ik mijn fototoestel niet om de andere dag in mijn pollen hebben (getuige daarvan de bloghistorie van maart-april 2006. Maat maat toen heb ik nogal afgezien, en de toenmalige lezers van mijn blog ook).
Ik begrijp nog dat, als je nooit serieus met fotografie begonnen bent, dat je dan niet geneigd bent om alles te gaan fotograferen. Maar éénmaal je er écht mee begonnen bent (en gezien de materiaallijst moet dat wel zo zijn), zie ik niet in hoe je ineens alles kan stilleggen. Ik verklaar mijn eigen nader: Vroeger was ik een fanatiek vogelkijker. Elk weekend weg naar dit of dat reservaat om te gaan vogelen (dat ander vogelen, gijdaar met uw vuile gedachten), weekends en vakanties in het buitenland, enkel en alleen met het doel om naar beesten met pluimen te kijken. Nu lukt dat niet meer wegens tijdsgebrek en al , maar ik ben nooit gestopt met naar vogels kijken. Ook nu nog speur ik semibewust constant rond naar vogels, ook nu nog ligt mijn verrekijker binnen handbereik. Ook nu gaat onze gezinsreis naar plaatsen waar er gevogelte huist. ’t Zelfde met muziek: cassetjes, platen en CD’s met bakken tegelijk verzameld. Welnu ik heb ze nog allemaal, en ik ben nog altijd zeer geïnteresseerd in muziek, noodgedwongen ook op een lager pitje.
Dat je kan stoppen met fotograferen, dat snap ik dus niet.

punt 2.
Maar goed, laat ons veronderstellen dat het maar ‘om te proberen’ was. Dat ze het een paar maand uitgetest hebben en dat het uiteindelijk toch niet ‘hun ding’ was. Dan snap ik niet hoe je zomaar duizenden euro investeert in iets wat al bij al niet helemaal uw goesting is. Dat weet je toch al nadat je een maand met een body met kitlens rondloopt? Dan investeer je toch niet verder, in de hoop dat ge dan meer goesting krijgt? Dat is al even logisch als een kleine maken om je relatie te redden. Zelf fotografeer ik al meer dan twintig jaar (zie ook de about pagina), maar ik kom toe met een zeer goed toestel met mijn kitlens, een macrolens, een oude 50mm, een set tussenringen en een teleconverter. Ik heb ook een zeer goed statief, en een goede flits. Maar ik loop al meer dan een halfjaar te wikken en te wegen of ik mij al dan niet een extra flits zou aanschaffen. Ik zou hem zeker gebruiken en voor de financies moet ik het ook niet laten. En toch: heb ik het wel nodig, vraag ik mij dan af. Is het niet te decadent om als hobby-istje met zoveel materiaal rond te lopen. Soms denk ik van what the heck, kopen die handel. Maar dan begin ik weer te twijfelen, en koop ik hem toch niet.
Terwijl anderen dus hopen geld blijken uit te geven aan iets dat ze dan na x-aantal maanden weer wegdoen. Consumeren, wegwerpen, die manier van leven. Dat versta ik dus niet. u wel?

Read Full Post »

weirdo

mottige motAzo een grappige snoet! Aan de andere kant, ga dáármee door het leven…  Maar: ’t zal allemaal wel functioneel, en evolutionair verantwoord zijn ter meerdere eer en glorie van het overleven van de soort, daar moet ge niet aan twijfelen (wat bepaalde zeveraars ook mogen beweren).

Read Full Post »

spetterpoep

Niet alle beestjes zijn gezegend met een welluidende naam. Hoe onopvallender en bescheidener het beest, hoe meer kans dat het zich moet tevreden stellen met enkel en alleen een taxonomische naam, ’t is te zeggen: in ’t latijn. Zo ook Aphrophora alni, een weinig opvallend beestje dat nochtans in zo goed als elke tuin zijn ding komt doen.

Aphrophora alni, schuimcicade

Het is één van de algemenere soorten schuimcicades. De volwassen diertjes zoals op de foto hierboven vallen niet op, maar de pakketjes schuim die de nimfen (= het onvolwassen stadium) produceren des te meer. Binnen in het schuimpakje zit de nimf relatief veilig plantensapjes te lurken. Het schuim is geen speeksel, maar – o vetzakkerij- de opgeklopte verteringssappen van de nimf zelf (een soort bruisende urine, als het ware). Geen wonder dat weinig dieren nog geïnteresseerd zijn in een hapje. Alleen een paar roofwantsen en sluipwespen zijn nog tot consumptie te bewegen.

Read Full Post »

Lieveling

LievelingLieveling. Wat een mooie naam voor een beestje dat zich ’s zomers verbergt in vochtige weilanden en tuinen. Het is een tamelijk algemeen vlindertje, onmiskenbaar door de dwarse bruinrode streep en de roodachtige franje aan de rand van de vleugels.
Zijn waardplant (de plant waar de rupsen van leven) is de Zuring, een plantje dat veelvuldig bij ons voorkomt. Nu ben ik geen echte fan van zuring, want het is een plant die kan gaan woekeren. Daarom voorkom ik zoveel mogelijk dat ze in zaad komen door de bloeistengels op tijd uit te trekken. Maar als ik zie welk mooi vlindertje ze ons opleveren, dan mogen er gerust een paar Zuringskes blijven staan. Voor de Lieveling.

Read Full Post »

sprinkhaantje

Spitskopje Mwoehaa! Een zuidelijk spitskopje! Een langsprietsprinkhaan van open terreinen met ruigten, van ongemaaide gras- en hooilanden, zo lees ik. Dit jaar voor het eerst (en ineens met vrij grote aantallen) in onze tuin te vinden. Niet dat het een zeldzame soort is (tot twintig jaar geleden wel, toen zaten ze enkel in de Westhoekduinen in De Panne), maar het geeft wel aan dat het ‘beheer’ van onze tuin vruchten begint af te werpen. Het beestje op de foto is nog niet volwassen maar moet nog 1x vervellen. Het is wel al als Zuidelijk spitskopje herkenbaar wegens de nagenoeg rechte legboor (met dank aan Gert Arijs), iets wat bij het gewone spitskopje niet het geval is.
Dat brengt het aantal gedocumenteerde sprinkhaansoorten momenteel op vier. Grote groene sabelsprinkhaan zit er ook, maar daar heb ik nog geen foto van. Ik ga er binnenkort eens jacht op maken zie.

Read Full Post »

Older Posts »