een plaatje (?)

Ik geef toe dat ik enigzins geagiteerd ben, geheel en al ondanks mijzelf. Het neigt naar de kriebels die ik als zestienjarige had toen ik mijn eerste middelste bonte specht zag. Of de agitatie bij de eerste vroedmeesterpad op mijn bemodderde hand. Ik weet het, normale tieners kregen kriebels van hun eerste liefdesperikelen, maar ik had andere prioriteiten op die leeftijd. Niet dat het voor de rest allemaal niet in orde is gekomen, want uiteindelijk werd ik na zes jaar geheelonthouding aan het Sint-Jozef instituut losgelaten in het Walhalla van het Gentse kotleven alwaar een inhaalbeweging als vanzelve ging. Maar goed, ter zake.
Want, hooggeëerd publiek, ik vermoed een zeldzaamheid in mijnenhof ontdekt te hebben. Een echte. Iets van schrale permanente graslanden. Iets wat mensen-die-het-kunnen-weten de orchidee der paddestoelen noemen. Een Wasplaat. Maar, o miserie, ‘t is een paddestoel. En van paddestoelen heb ik, zoals reeds tot vervelens toe vermeld, weinig of geen kaas gegeten. Dus voor hetzelfde geld sla ik hier de bal volkomen mis en is de oorzaak van mijn jubelstemming een zwam die ook in eender welk doodgespoten ontmost stuk millimetergazon in groten getale opduikt. Daarom, mocht er een onderlegd persoon uitsluitsel kunnen geven (ik zwaai even naar Annetanne): please do so.