Feeds:
Berichten
Reacties

the end.

eigenwijzetuin.wordpress.com is dood. ‘t Is te zeggen: verhuisd. En wel naar eigenwijzetuin.be

oase

oaseZe stonden al jaren in mijn linkenlijst: stichting oase. Een Nederlandse organisatie die natuurrijke tuinen en parken wil promoten. Ik kende hen enkel van hun website, waar eerlijk gezegd op het eerste zicht niet zo gígantisch veel informatie te rapen valt. Maar onlangs kreeg ik een exemplaar van hun tijdschrift ‘oase’ onder ogen, en voorwaar: dat viel mij bijzonder mee. De gepaste mix van natuurbeleving, grondig onderbouwde artikels en inspiratie om dingen zelf te doen. Vooral (in het nummer dat ik gezien heb) dinges met grote tuinen zoals ik er ene heb, én dinges om je kinderen daar volop van te laten genieten. Ik was dermate gecharmeerd dat ik mij prompt een abonnementje aan de hand gedaan heb. Maar je moet mij niet op mijn woord geloven: via hun website kan je een gratis proefnummer aanvragen.

Afgezien daarvan, en dit geheel terzijde, moet ik bij het horen van al wat naar ‘oase’ of ‘oasis’ neigt onvrijwillig terugdenken aan de cult-filmpjes van Carlos. Jeugdsentiment, het ligt altijd op de loer…

zijstap revisited

bwardsiiiiiiiiiiii! eeuwige roem! erkenning! straks fanclubs! iiiiiiiiii!

Ik verklaar mijn kortstondige opstoot nader:
Een goede ziel (neen, niet ikzelf) heeft me op een lijst gezet. Meerbepaald de bwards-lijst, een soortement populariteitsverkiezing in bloggertjesland. Niet dat die lijst en verkiezing er ook maar enigzins toe doet. Niet dat ik verwacht daar ook maar oegenaamd verder dan de -tigtegste plaats te geraken, maar toch bijzonder leuk dat iemand mijn doeninge alhier bezoekwaardig genoeg vindt om aldaar te vermelden. Misschien komt er op die manier wel een verdwaalde extra lezer langs, en die zijn altijd welkom (o ijdelheid).
Ik vertik het natuurlijk om aldaar op mijn eigen te gaan stemmen, maar laat dat ú vooral niet tegenhouden. Hierzie: een link ernaartoe! Laat ik mij toch nog meeslepen sè, toeme toch.

de lente is begonnen

Of zo lijkt het toch. Al is het niet de klassieke voorjaarsbloeier die voor het eerste kleur zorgt: op een afgebroken stukje perenhout groeit een gele trilzwam (Tremella mesenterica). Een algemeen zwammetje dat het jaar rond opduikt.

gele trilzwam

Maar behalve dat: de lente is op komst, onmiskenbaar. Hier en daar duiken de eerste sprieten van de bolgewassen op, het gras lijkt voorwaar al een paar milimeter te groeien én (!) één van onze kippen is weer aan de leg geraakt. Ik ben van de slag begonnen met het klaarmaken van de schapenstal (één hoop overenthousiasme, ik), in blijde verwachting van de eerste lammetjes. Al kan dat best nog een paar maand uit blijven, tot in maart bijvoorbeeld, als het écht lente wordt.

zijstap

Lap! Net nu ik zat te piekeren of ik dit blog niet een beetje moet herbronnen richting ‘tuin en natuur’ krijg ik zowaar mijn allereerste stokje van Annetanne. Het herbronnen zal dus voor een andere keer zijn.
Voor de niet-bloggende medemensen onder u: een ‘stokje’ is een pseudo-kettingmail waarin je een aantal vraagjes beantwoord, om vervolgens het geheel door te sturen naar de volgende slachtoffers. Vrijblijvend, vrij nutteloos, goedaardig en bovenal geestig. Meer moet dat niet zijn voor mij.

Wat wilde je later worden, toen je je nog in je kinderjaren bevond?
Behalve de obligate pilotendroom rond mijn tiende leek dierenarts mij altijd wel wat. Dieren hebben mij altijd enorm gefascineerd. Veearts was dé manier om er meer over te weten te komen. Later (rond mijn vijftiende?) drong het tot mij door dat er ook zoiets als ‘bioloog’ bestaat, wat nog interesanter bleek want geen gedoe met dierenbaasjes, naalden en boekhoudingen.

Wat ben je uiteindelijk geworden?
bioloog :-) Momenteel heb ik een job in de natuur- en landschapsector, een semi biologenjobke met andere woorden.

Hoe wilde je er later uitzien, toen je je nog in je kinderjaren bevond?
Ik was hoegenaamd niet met mijn uiterlijk bezig. Ik had wel een bril, wat ik toen behoorlijk vervelend vond en wel vanaf wou. Met kleren was ik vooral níet bezig: broek, T-shirt en merkloze trui. Awoe de Lacoste en Millet klasgenootjes! Ik was van plan om die ingesteldheid omtrent uiterlijk en kleren levenslang aan te houden.

Hoe zie je er nu uit?
Behalve die zeven kilo die er nog af mogen ben ik wel tevreden met mijn uiterlijk. Geen fotomodel, maar ook geen lelijkaard. Niemand loopt gillend weg als ik binnen kom, niemand draait zijn hoofd om om me na te fluiten. Ik ga op in de massa. Suits me fine.
Minder eten en drinken zou bevordelijk zijn voor de proportionele verdeling van mijn lichaamsmassa, maar ik ben (voel me ook) dikkerdje noch papzak.
De bril ben ik zelfs kwijt sinds mijn 19e: mijn ogen zijn beter geworden (ook geen contactlenzen nodig, ha!). Ik draag ook nu nog zo goed als altijd een T-shirt en merkloze kleren.

Hoe zag de vrouw van je dromen eruit?
Vooral een mooi en vriendelijk gezicht, verzorgd maar geen ‘madam’. Het innerlijk was van veel meer tel. Ik wou geen lief voor de buitenwereld, ik wou een beste vriend voor mezelf.

En wat is het uiteindelijk geworden?
Ik heb bijzonder veel geluk gehad en ben ondertussen achtien jaar samen met de vrouw van mijn leven. Ze is mooi, en het is mijn beste vriend.

Hoeveel kinderen wilde je later en op welke leeftijd?
Twee leek me een ‘normaal’ aantal, niet te snel want ik wou eerst nog een stukje van de wereld zien.

Wat is het uiteindelijk geworden, of wat zal het wellicht worden?
Kobe (6), Emma (4) en Lander (3), mijn drie grootste schatten. Ik was 31 toen ik voor het eerst papa werd, dus het stukje wereld heb ik ook gezien. Er zijn geen plannen voor verdere gezinsuitbreiding. Ik hoop in de nabije toekomst met ons vijven de verkenning van de wereld verder te zetten.

Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet?
Ik was gigantisch wild van kabeljauw met garnalen in een witte kaassaus, met puree-met-een korstje. (ik moet mijn ma eens om dit recept vragen. Bij deze: ma, was is het recept hiervoor? Als je zin hebt mag je het in de reacties zetten, waarvoor vriendelijkendank.)
Ook heel lekker: tong met frietjes, raclette, kaasflapjes,…
Aan de andere kant van het spectrum: met stip ‘groenten’, zonder uitzondering. Enkel appelmoes, erwten en wortelen werden met mondjesmaat én onder protest tot mijn spijsverteringsstelsel toegelaten, vaak tot wanhoop van mijn terecht bezorgde mama. Derhalve was ook spaghetti niet mijn ding, want daar horen groenten bij.

Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten?

Ik weet ondertussen dat groenten ook heel lekker kunnen zijn, mits in aangepaste hoeveelheden (lees: kleine porties) en lekker klaargemaakt. Maar van kolen (uitz. Broccoli), witloof, schorseneren, andijvie en andere prutgroenten gruwel ik nog steeds. Alhoewel: camoufleer de spinazie met lasagne en ik zal er bérgen van eten, mix de bloemkool met andere groenten in de wok en ik zal het zonder mopperen opknabbelen.
Pasta in al zijn vormen en gedaanten mag men mij ondertussen ook met plezier laten geworden, met uitzondering van iets dat overheerst wordt door paddestoelen. Al bij al ben ik al veel verbeterd in mijn eten ;-)

Rest nog doorsturen: naar Yo, naar Houbi en, in de hoop dat hij ook een zijstapje waagt op zijn fotoblog: naar Artur.

nieuwjaar

gelukkig nieuwjaar
Aan al wie wel eens langs dit blog fladdert: bedankt voor het langskomen en de reacties.
En een bijzonder goed nieuwjaar gewenst.

stralend

gewoon fluweelpootje

Het leven brandt momenteel op een laag pitje in de tuin. Het is zoeken naar foto-onderwerpen die niet onmiddellijk de neiging hebben om weg te vliegen. Gelukkig zorgt dit Gewoon fluweelpootje toch voor wat kleur.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.